اصلاحات پرس
Telegram Instagram Twitter Tags Rss
21824
1398/05/17 16:06

تا آخر روزنامه‌نگار می‌مانم

عباس عبدی، فکر می‌کنم اگر روزنامه‌نگار نباشم دچار احساس خلأ و کرختی خواهم شد. برای ارتباط با جامعه به این حرفه ادامه می‌دهم و بر این باورم و امیدوارم که تا آخرین لحظه زندگی این حرفه را از طریق یادداشت‌نویسی در مطبوعات ادامه خواهم داد.

عباس عبدی در یادداشتی در زوانمه اعتماد نوشت:

زمانی که وارد حرفه روزنامه‌نگاری شدم 34 ساله بودم که بالطبع قدری برای ورود به این حرفه دیر است. البته پیش از آن‌ در دهه 60 یادداشت‌هایی در روزنامه کیهان می‌نوشتم اما به واسطه اینکه حرفه اصلی زندگی‌ام پژوهشگری اجتماعی بود زمان کمی برای این کار می‌گذاشتم.سال 1368 با اتفاقات و تغییراتی که در جامعه ایران رخ داد، تصمیم گرفتم وارد کنشگری سیاسی شوم البته پیش از آن در دفتر تحکیم وحدت فعالیت در این عرصه را آزموده بودم.در ایران آن زمان حزب سیاسی وجود نداشت و امکان تاسیس آن نیز نبود. در مقابل چند روزنامه محدود و بسته وجود داشت، بنابراین به ذهنم رسید، کنشگری سیاسی و اجتماعی را از طریق روزنامه ادامه دهم. آن سال‌ها دیدگاهم این بود جناح چپ باید نگاه خود را از طریق یک روزنامه بسط و گسترش دهد. زمستان سال 1369 روزنامه «سلام» مجوز گرفت و آغاز به کار کرد و من از اولین کسانی بودم که برای کار در «سلام» دعوت شدم و از همان زمان کار حرفه‌ای‌ام را در این حوزه و در شورای سردبیری روزنامه آغاز کردم. اعتراف می‌کنم بیش از آنکه روزنامه‌نگاری در ذهن من باشد، آن زمان کنشگری اجتماعی و سیاسی مرا به خود مشغول کرده بود. به مرور زمان به این نتیجه رسیدم، تفکیک میان نهادهای حزبی و سیاسی و روزنامه‌نگاری امری ضروری است. بر همین اساس است که می‌بینید گرچه در آن دوره «سلام» روزنامه سیاسی محسوب می‌شد ولی تا جایی که می‌توانستیم، تلاش کردیم به الزامات حرفه‌ای پایبند باشیم و یک روزنامه‌نگاری مستقل را دنبال کنیم.علاقه به حرفه‌ام چنان در من بالا بود که گاهی شب‌ها تا ساعت یک نیمه شب در دفتر می‌ماندم تا بتوانم کارها را به سرانجام برسانم. این ساعت کاری نه برای من مزایای مادی داشت و نه حقوقی بر من اضافه می‌کرد، حقوقی که دریافت می‌کردم 25 هزار تومان بود اما مساله درآمد مهم نبود، بلکه حرفه‌ام را جزیی از زندگی‌ام می‌دانستم. با این نگاه که در من و شورای سردبیری وجود داشت، روزنامه «سلام» نسبت به روزنامه‌های هم دوره خود کاملا متفاوت بود و از ایده‌های نو پیروی می‌کرد؛ از شکل صفحه اول گرفته‌ تا تیترها و ادبیات یادداشت‌ها که نشان می‌داد دست‌اندرکاران روزنامه؛ حقوق بگیر به معنای رایج آن نیستند. در زمان فعالیتم در «سلام» تلاش کردم، وزن و صبغه روزنامه‌نگاری خود را بر صبغه سیاسی ترجیح دهم اما در ایران ما با عارضه‌ای مواجه هستیم که در آن ساختارهای اجتماعی و سیاسی تفکیک ناپذیرند، به این معنا که نهاد مطبوعات و نهاد سیاست به ‌شدت به هم آمیخته‌اند و همین موضوع بر فعالیت روزنامه‌نگاران نیز تاثیرگذار است.همین موضوع باعث شد، سال 76 وارد جبهه مشارکت شوم و فعالیت مستقیم در این حوزه را تجربه کنم، در این سال‌ها گرچه انجمن صنفی روزنامه‌نگاران را شکل دادیم تا فراتر از موضوعات سیاسی، یک نهاد صنفی برای این صنف شکل گیرد اما فعالیتم در حوزه مطبوعات به نسبت کمرنگ‌تر شد. بعد از سال 81 که زندان رفتم و بازگشتم، فعالیت رسمی حزبی را کنار گذاشتم و بار دیگر به روزنامه‌نگاری بازگشتم. در تمام این دوره همچنان به پژوهشگری اجتماعی به عنوان حرفه اصلی ادامه دادم و از مطالعاتم در این حوزه در روزنامه‌نگاری بهره گرفتم. در این سال‌ها ادامه حضورم در مطبوعات به واسطه وابستگی مادی نبوده هر چند به درآمد آن نیاز دارم اما وابستگی مالی دلیل ادامه این حضور نیست. تلاش من در این دوره بر این است که آنچه برحسب دانشم به ذهنم می‌رسد را از طریق روزنامه‌نگاری منتقل کنم. ادبیات نوشته‌هایم، نوع یافته‌ها و زاویه نگاهم تفاوت‌هایی دارد که آن را از طریق یادداشت‌هایم منتقل می‌کنم. فکر می‌کنم اگر روزنامه‌نگار نباشم دچار احساس خلأ و کرختی خواهم شد. برای ارتباط با جامعه به این حرفه ادامه می‌دهم و بر این باورم و امیدوارم که تا آخرین لحظه زندگی این حرفه را از طریق یادداشت‌نویسی در مطبوعات ادامه خواهم داد.

کلید واژگان
نظرات

نظر شما

پربازدیدترین‌ها :
آخرین اخبار :

درباره ما

اصلاحات پرس (اصلاحات نو) رسانه‌ای است وابسته به جریان اصلاحات به ویژه جوانان اصلاح طلب که در راستای مطالبات اصلاح طلبانه مردم ایران به فعالیت رسانه‌ای مشغول است.

با ما در تماس باشید

info[@]eslahaatpress.com
Telegram Instagram Twitter Tags Rss
Copyright © 2020 eslahaatpress.com‎, All rights reserved.